در چهاردهم میزان ۱۳۹۷ خورشیدی، من و دو تن از همسنگرانم به دعوت قوما به ولسوالی لعل و سرجنگل رفتیم، آن روز نه تنها هیچ مشکلی را با حکومت های محلی نداشتم که چه بسا به کمک شان نیز شتافته بودم، بعضی مشکلاتی که بود، مسوولین حکومتی، سوی تفاهم عنوان کردند و حل شده بود.
روز های پیشین آن در بامیان بودیم. هیچ مشکلی نبود. از بامیان به لعل رفتیم اما همین که در لعل رسیدیم. شب هنگام، از چند استقامت برای دستگیری من نیروهای قطعه خاص و…هجوم آوردند، از نصف شب تا ساعت ده پیش از چاشت، باهم در گیر شدیم.
با حمایت و جان‌فشانی‌های مردم، پلان شوم حکومت غنی و شورای سه نفره‌اش ناکام ماند، اما جرم و جنایتی را مرتکب شد که مصداق روشن نسل‌کشی است. به شمول قوماندان محمدحسین شهیدانی، سیزده تن از مردم ملکی را به رگبار بستند. خانواده‌های زیادی را داغدار ساختند، و تعداد زیادی از مردم مظلوم و بی دفاع لعل زخم برداشتند، از جمله خانمی را که با راندن تانگ به شهادت رساندند، خیلی دلخراش و ناراحت کننده بود.
مردم ما در طول تاریخ به بهانه های مختلف با ستم، شکنجه، بازداشت، کشتار، کوچ اجباری و تسخیر سر زمینی و تصاحب سر مایه ها و جایداد های شان، رو به رو بوده و است، نه صدای شان در دادگاه های بین المللی شنیده می شود و نه زندگی رقت بار شان بهبود پیدا می کند.
در شرایط فعلی نیز با تبلیغات کاذبانه ی دستگاه گروه حاکم و مزدوران شان، مردم ما شدیداً مورد ازیت و آزار قرار می گیرند که یقینا به ضرر گروه حاکم است، با ظلم؛ حکومت ها، هیچ گاهی دوام پیدا نکرده و نمی کند.
روح شهدای چهاردهم میزان لعل و سرجنگل شاد یاد و خاطرشان گرامی باد!
۱۴۰۵/۷/۱۴ خورشیدی.
علی‌پور